Co łączy Mos Defa, Justina Timberlake’a, 50 Centa, Ja Rule’a, Method Mana, The Roots, Snoop Dogga, Eve, Jadakissa,Beyonce i Eminema? Producent. Dźwiękowiec Dr Dre, członek The Roots. Autor takich hitów jak Still Dre, X, U got me, Lean Back, Me, Myself and I, Break Ya Neck…Biały. Żyd. Powszechnie uważany za najzdolniejszego producenta przełomu wieków. Panie i panowie – przed Wami Scott Storch.
Dla większości odbiorców rapu Scott Storch pojawił się w 2004 roku, gdy triumfy święciły klubowe bangery Terror Squadu – Lean Back i Ja Rule’a – Clap Back. Wielu fanów The Roots było zdziwionych i oburzonych kawałkiem „Don’t say nuthin”, który prezentował, cytując dziennikarzynę pewnego polskiego miesięcznika „marną kopię elektrycznych bitów Timbalanda”.
Scott Storch powrócił na usta wszystkich w 2005 roku, razem z premierami albumów The Game i 50 Centa. Okazało się, że największe hity na ich albumach są autorstwa jakiegoś Storcha. „Candy Shop” i „Westside Story” śmigały w klubach, a co większy rozkminiacze zastanawiali się kim do cholery jest ten Scott Storch ?!
Obecnie Storch przygotowuje płytę producencką, zabawia się w łóżku z Lil’ Kim i handluje Bentleyami i Rollsami w Miami. Ale zacznijmy od początku.
Jak wszystko w Stanach, ta historia zaczęła się dawno, dawno temu. W latach 90′ XX wieku. Wtedy to, nikomu nie znany, młody biały chłoptaś dostał dar od losu. W Filadelfii, mieście, w którym Storch się urodził, triumfy zaczęli święcić panowie z The Roots. Traf chciał, że los zmusił ich do szukania konkretnego klawiszowca.
Urodzony w liberalnej żydowskiej rodzine Scott od dziecka pasjonował się instrumentami klawiszowymi. Jako, że plumkał na nich od kilkunastu lat, doszedł do wniosku, że kto jak kto, ale on jest idealnym kandydatem dla Rootsów. Spotkał się z nimi, pokazał co potrafi. I ruszył z nimi w trasę.
I tak w 1993 roku, w wieku 18 lat! Scott Storch wszedł w świat muzycznego szołbiznesu. Wtedy to ukazała się płyta The Roots – Organix, na której wśród producentów są wymienieni ?uestlove oraz…Scott Storch właśnie. Do dzisiaj Scott Storch uważa się za członka/założyciela The Roots. I ma ku temu pełne prawa! Storch pojawia się na wszystkich płytach filadelfijskiej ekipy. Jest również autorem największych hitów The Roots. Wystarczy wymienić tu chociażby „You got me”, „What you want”, „Adrenaline” czy wreszcie „Don’t say nuthin”.
Najwięcej jednak Scott Storch zawdzięcza Dr Dre. To właśnie on docenił młodego klawiszowca z Filadelfii. Obydwu panów poznała Eve, której płyty etatowo produkował duet Storch/Dre. Zadowolony ze współpracy i będący pod wrażeniem talentu Scotta, Dre zlecił mu produkcję singla promującego długo oczekiwany LP – „Chronic 2001„. Storch wspiął się na wyżyny swoich możliwości i stworzył dzieło ponadczasowe. „Still Dre” wymienia się jednym tchem obok „Fuck with Dre Day”, „What’s my name” czy „Nuthin’ but a 'G’ thang” jako największe dokonania producenckie Dr Dre. Problem w tym, że „Still Dre” w całości stworzył Scott Storch.
Gdy „Chronic 2001” wskoczyło na pierwsze miejsca list sprzedaży, a „Still Dre” królowało w klubach, Storch postanowił zrenegocjować jego umowę z Dre. W mediach gruchnęła wiadomość, że Dre kupił bit od „producenta z Izraela”, a tekst od Jay Z. Dre zajęty produkcją albumu Xzibita, zignorował całe wydarzenie. Nie zrażony niczym Storch udał się do sądu i postanowił wyciągnąć od Dre hajs z małą pomocą organów ścigania. Cała sprawa skończyła się ugodą. Jej kwoty nie podano do publicznej wiadomości, jednakże krótko potem Storch kupił w Miami hacjendę za jedyne 6,5 mln dolców.
Następne lata to całkowita dominacja Dr Dre jako producenta. Bity dla Xzibita, Gwen Stefani, Eve, Eminema, Method Mana, Redmana, Busta Rhymes’a, wreszcie 50 Centa i G-Unit przeczyły opiniom, że Dre wypalił się po wydaniu Snoop Doggy Dogga. W tle pojawiało się nieprzerwanie nazwisko Scotta Storcha. Dopiero w ubiegłorocznym wywiadzie dla magazynu XXL ujawnił, że jest wyłącznym producentem większości bitów podpisanych jako Dr Dre/Scott Storch.
Po dziesięciu latach tkwienia w cieniu Storch postanowił stanąć w pierwszym szeregu. Jak sam podkreśla: „Na początku mojej kariery wielu artystów i ludzi z branży traktowało mnie z góry. Nikomu nie przyszło do głowy, że mogę odnieść sukces. W końcu jestem biały. No i jestem Żydem”. Po ubiegłorocznych sukcesach Terror Squadu, Fat Joe, Ja Rule’a i..Beyonce Storch postanowił wejść na następny poziom swojej kariery. Po produkcjach dla Eminema, 50 Centa, Game’a, Mario i Faith Evans, przyszła kolej na płytę producencką. „Mam w głowie umowę z majorsem. Trafiłem na swoje pięć minut i mam zamiar je wykorzystać tak bardzo, jak to tylko możliwe.”
Wybrane produkcje Scotta Storcha:
The Roots – Cała dyskografia: klawisze, produkcja
Dr Dre – Still Dre
Xzbit – X
Snoop Doggy Dogg – The Last Meal (główny producent płyty)
Eve – Let me blow ya mind
Mystikal – Tarantula, Alright
Mos Def – Brown Sugar
Angie Martinez – A new day
Onyx – Wet the club
Busta Rhymes – Bladow!!
Busta Rhymes – Break ya neck
Nelly feat Justin Timberlake – Work It
Rahzel – Carbon Copy (I Can’t Stop)
Method Man & Redman – Let’s Do It
Mobb Deep – Infamy (trzy utwory – Live Foul, I Won’t Fall, There I Go Again)
Westside Connection – The Streets
Beyonce – Baby Boy
Beyonce – Naughty Girl
Beyonce – Me, Myself And I
G-Unit – Poppin’ Them Thangs
Memphis Bleek – M.A.D.E. (dwa utwory: We Ballin’, Murda Murda)
Fabolous – Round & Round
Jadakiss – Kiss Of Death (dwa utwory: Time’s Up, U Make Me Wanna)
Terror Squad – Lean Back
Mario – Let Me Love You
Method Man – Let’s do it
T.I. – Urban Legend (dwa utwory: Get Ya Shit Together, Chillin With My B*tch)
Justin Timberlake – Cry me a river
Nelly Furtado – …On The Radio / Turn Off The Light
Boogiemonsters – Riders Of The Storm: The Underwater Album
Na podstawie XXL, The Source, Discogs, Mtv
Krzysiek Prażanowski