Ludacris to raper niemal idealny. Posiadacz mocnego głosu, niesamowicie giętkiego flow, fantastycznej dykcji, a do tego niezły tekściarz i autor zabarwionych humorem punchline’ów – to tylko kilka cech, które charakteryzują umiejętności założyciela Disturbing tha Peace. Wszystko wygląda pięknie, jednak przy okazji każdej niemal płyty Ludy (nie licząc klasycznego już dziś, oficjalnego debiutu – „Back for
Kanye Westa można kochać lub nienawidzić, jednak przyznać trzeba, że jest jedną z ważniejszych postaci dla rapu XXI wieku. Autor trzech płyt dobrze przyjętych przez fanów i krytykę, szanowany producent i budzący mieszane uczucia raper, artysta obsypany niezliczonymi nagrodami, powrócił w listopadzie 2008 roku z nowym wydawnictwem zatytułowanym „808’s & Heartbreak”. Co przyniosło nam dzieło
Listopad 2008 przyniósł nam pośród całej obfitości wydawnictw, album dobrze zapowiadającego się debiutanta – Ace Hooda. Protegowany DJ Khaleda robi od kilku miesięcy spore zamieszanie, wydając mixtape’y, 2 oficjalne single i udzielając się w kilku utworach na płycie „We Global” Beat Novacaine’a. Nie powiem, by album „Gutta” był najbardziej oczekiwaną przeze mnie premierą czwartego kwartału
Kanye West założył auto-tune’a i cierpi, Game pikuje z coraz większą prędkością, Lil Wayne rzuca buńczuczne deklaracje itp., itd. – słowem, mainstream się bawi. A co w podziemiu? Po staremu, czyli całkiem nieźle. Spragnieni nietuzinkowych bitów i oddechu autentyzmu? Zapraszam na Historię Przemocy, prelegentami będą nasi specjaliści z Filadelfii, czyli Jedi Mind Tricks. Jedi Mind
No cóż, chłopak zwany Termanology jest konkretny. „So Amazing” kładło na łopatki bitem Premiera (skąd on bierze te sample?), ale i Term każdym swoim panczem wywoływał uśmiech na twarzy – masa nawiązań i niewinnych, zgrabnych zaczepek (choćby do Dre). Stąd i oczekiwania wobec „Politics As Usual” były naprawdę spore. Czy Bostończyk je spełnił? Moim zdaniem
Samozwańczy król Południa – T.I. – choć nigdy w moim odczuciu na owe miano nie zasługiwał, jest z pewnością postacią dla Dirty South bardzo ważną i zasłużoną. CEO Grand Hustle Records, postać odpowiedzialna za wypromowanie takich wykonawców jak chociażby Yound Dro czy Big Kuntry King, autor m. in. takich płyt jak niedoceniona „I’m Serious”, genialna
DJ Khaled to bez wątpienia jedna z najbardziej charyzmatycznych postaci we współczesnym hiphopie. Dj, producent, prezenter radiowy i „autor” dwóch świetnie przyjętych płyt, powrócił właśnie z trzecim wydawnictwem zatytułowanym „We Global”. Cudzysłów w poprzednim zdaniu nie został bynajmniej użyty przypadkowo, gdyż wraz z każdą produkcją Khaleda, słuchacze zadają sobie pytanie, za co ten jest właściwie
The Game to raper tyleż denerwujący co ciekawy. Odkryty niegdyś przez Dr. Dre i wypromowany przez 50 Centa – teraz, w 2008 roku, zasługuje chyba na miano najbardziej nielojalnego wykonawcy hiphopowego XXI wieku. Można tu wspomnieć chociażby kampanię „G-Unot”, dzięki której część „fanów” dała się przekonać, że The Game jest od swego oponenta „bardziej prawdziwy”,
Lil’ Wayne’a można kochać lub nienawidzić, nie sposób mu jednak odmówić faktu, że jest w świecie hiphopowym fenomenem. Podczas gdy wielu artystów kończy kariery po wydaniu jednej, dwóch płyt, Weezy nagrywa z sukcesami od prawie dekady i teraz, w wieku dopiero 25 lat, wydaje najbardziej chyba oczekiwany przez publiczność album roku – „Tha Carter III”.
Niewielu jest raperów bardziej zasługujących na miano żywej legendy Dirty South niż Bun B. Współautor sukcesu ekipy UGK mainstreamową karierę zaczął dość późno wraz z występem w 2000 roku w numerze „Big Pimpin” Jaya-Z. Ogromny szacunek i późniejsza kampania „Free Pimp C” zaowocowała obecnością rapera na każdej niemalże południowej produkcji. Uwieńczeniem popularności 1/2 duetu UGK
Podczas gdy jeszcze kilka lat temu Floryda kojarzyła się z garstką raperów, teraz stan ten jest w ogromnej ofensywie, a jego scena hiphopowa rozwija się bodaj najprężniej w całych Stanach Zjednoczonych. Objawieniem roku 2007 był bez wątpienia Flo Rida, który choć jak sam mówił w wywiadach, działał w podziemiu już od dawna, swój mainstreamowy debiut
Entuzjaści rapu z Miami dobrze pamiętają zapewne rok 2002, w którym to ukazały się 2 świetne wydawnictwa – płyty „Thug Holiday” Trick Daddy’ego i „Diamond Princess” Triny, na których to pojawiła się gościnnie późniejsza wielka gwiazda, nie tylko swojego miasta, ale i całego hiphopu – Rick Ross. Artysta wystąpił również w teledysku promującym wydawnictwo Diamentowej
Chingy – reprezentant St. Louis – może powiedzieć, że rok 2003 należał do niego. Wtedy to ukazał się singiel „Right Thurr”, zdobywając sobie ogromną popularność i debiutancka płyta rapera zatytułowana „Jackpot”, która pokryła się końcowo potrójną platyną. Raper zawdzięczał sukces swej charakterystycznej sylwetce, charyzmie i wsparciu producenckim „The Trackstarz”, którzy tworząc nowoczesne podkłady, wyczyniali niesamowite
Jeśli rozważać kwestię „króla Południa” (pomijając bezsens samej nazwy i sporu), to niewielu jest raperów, którzy mogliby mieć większe prawo do tego tytułu niż Bryan Williams a.k.a. Birdman. Założyciel wytwórni Cash Money i człowiek, który odkrył i wypromował takich wykonawców jak Lil’ Wayne, B.G. czy Juvenile, jest z pewnością człowiekiem, który w sposób nieoceniony przyczynił
Filadelfia nie jest może wiodącym miastem na scenie hiphopowej, lecz wydała co najmniej kilku raperów, którzy osiągnęli sukcesy artystyczne i/lub komercyjne i na trwałe umieścili miasto w historii tejże muzyki. Można tu wspomnieć chociażby Cassidy’ego (który będzie raczej przedstawicielem jedynie drugiej kategorii), czy Freewaya i jego głośny solowy debiut zatytułowany „Philadelphia Freeway”. Osobą jednak wiodącą