Jestem fanem VNMa. Zaznaczenie tego faktu jest istotne dla odbioru dalszej części tej recenzji. Śledząc bowiem to, co napisano na temat albumu „Etenszyn: Drimz Kamyn Tru†(czy znęcanie się nad tym tytułem jest w ogóle jeszcze na miejscu?), można zauważyć dwie tendencje. Recenzje pisane są albo przez fanów, którzy nawet nie silą się na obiektywizm,
Album pt. „Tha Carter IV†był chyba najbardziej oczekiwaną premierą tego roku. Czy spełnił oczekiwania?
Klasyk, przebangier, najlepszy rap na 100 procent, west coast is back, Game na zawsze, G-Unot – tak, tak Gimbusy, wiem, że taką puentą do tego artykułu zjednałbym sobie Waszą dozgonną miłość. To już trzy lata mijają odkąd raper z Compton wydał swoją ostatnią płytę, a tym samym dał możliwość zrecenzowania swoich dokonań. To już trzy
Marzec 2011 to bez wątpienia najlepszy wydawniczo miesiąc od bardzo długiego czasu. Na początku moje wygórowane oczekiwania spełnił WC, potem solidną porcję bangerów dostarczył Travis Barker, a gdzieś w międzyczasie pozytywnie zaskoczyli Red Cafe i Baby Bash. Wszystko to jednak było tylko przedsmakiem 29 marca, kiedy to swoje nowe dzieła wydali Snoop Dogg, E-40 i Wiz
WC dokonał tego, czego nie udało się w zeszłym roku Ice Cube’owi – przywrócił brzmienie z Zachodniego Wybrzeża, przypomniał wszystkim, że buja, że można je pokochać i że West Coast to coś więcej, niż Game i jego „shout-outy†do wszystkiego, co się rusza.
Na nowej płycie mamy raczej do czynienia z wizerunkiem Barbie, a "bad bitch" wychodzi z Nicki przy okazji kilku tylko tracków. Ta słodka wersja artystki Young Money może spodobać się nastolatkom z bogatych dzielnic w Stanach Zjednoczonych (i taka pewnie jest grupa docelowa), ja w żadnym wypadku docenić tego nie mogę.
Przeczytaj recenzję płyty "The Naked Soul of Sweet Jones" i oceń czy to prawda, że album ten to godne zamknięcie owocnej kariery Chada Butlera.
Bun B bez żadnych wątpliwości zasługuje na 5 majków, jeśli chodzi o całokształt twórczości. Nowe wydawnictwo jednak powinno zgarnąć co najwyżej trzy.
Opisanie nowego dzieła Fat Joe wymaga zarysowania szerszego kontekstu. Artysta zadebiutował w latach ’90 i choć zdobył sobie uznanie przynajmniej części nowojorskich ulic, krytycy byli zgodni, twierdząc, że jest słabym raperem, jadącym na dobrych bitach. Faktycznie, można żartem powiedzieć, że był kiedyś Fat Joe swoistą wersją demo Big Puna, choć nie wiem czy i takie